Asıl mutluluk ?

Sevmediğin hiç bir şeyi yapmamakla başlıyor asıl mutluluk.
O -meli -malı gereklilik,adet,düzen kavramıyla yaşamıyorum.
Önce kendimi yaptığım şeyle mutlu etmeliyim.
Birinin bana değer vermesiyle de mutlu olmuyorum.
Çünkü zaten kendim degerliyim.Kendime saygım,sevgim de var.
Bu narsistlikle karıştırılıyor.
Hayır efendim.
Kendim olmadan bir başkası olamam.
Bu hayata kendimi gerçekleştirmeye geldiysem,içinde bulunduğum ortam beni yönetemez.
Bir kalıba koyup ona göre davranamaz.
Diğer türlü herseyi elde etmiş,tüm kalıplara harfien uymuş ama mutsuz insan olup,ömrün geçiyor. 
Ama evin var ama o koskaca evde,kendine ayırdığın bir zamanın yok.
Araban var ama tatile gitmek için illa karşı tarafı bekliyorsun.
Banka da paran var,vizyonun yok.
Ertesi sabah aşkla gittiğin bi işin yok.
Kendinden hariç,ailenden hariç karşılıksız iyiliğini düşündüğün insan yok.
Çünkü sana dayatilmis bir yaşam bir biçimi var ve onu yaşamak zorundasın. 
Herkesin penceresi baktığı yer kadar.
Ve mutlu olmakta bununla doğru orantılı.
Başını kaldırıp gökyüzünü görebildiğin için şükür etmek asıl mutluluk..

Yorumlar